Αναμνήσεις ενός μικρού παιδιού μόλις 8,5 ετών από τις φρικτές ημέρες του 2007
Το μεσημέρι της 23ης Αυγούστου του 2007 και ενώ βρισκόμουν στο σπίτι στενού συγγενικού προσώπου μου στο χωριό, ξαφνικά επικράτησε μια αναστάτωση από ασταμάτητους ήχους αεροπλάνων και ελικοπτέρων που περνούσαν ασταμάτητα πάνω από το χωριό μας.
Πίσω από το ακριβώς απέναντι βουνό πυκνοί καπνοί με έντονη μυρωδιά καμένου να επικρατεί παντού. Αργά το απόγευμα της ίδιας ημέρας, ισχυρή δύναμη της Ελληνικής Αστυνομίας και της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας δίνει εντολή εκκένωσης στους κατοίκους του χωριού και ιδίως σε ηλικιωμένους και παιδιά.
Στο χωριό επικρατεί φόβος και αγωνία... Οι επόμενες 2-3 μέρες είναι και οι πιο κρίσιμες για το χωριό μας καθώς η φωτιά εισέρχεται από 3 τουλάχιστον διαφορετικά σημεία και κατακαίει τα πάντα στο πέρασμά της. Όσοι έχουν απομείνει πίσω προσπαθούν με κάθε μέσο να σώσουν τις περιουσίες τους αλλά η μάχη είναι δύσκολη.
Εγώ και οικογένεια μου, φιλοξενηθήκαμε σε σπίτι συγγενικού μας προσώπου στην Καλαμάτα. Η τηλεόραση διαρκώς μεταδίδει εικόνες από τα μέτωπα της φωτιάς κι εμείς με αγωνία προσπαθούμε να καταλάβουμε τι γίνεται στο χωριό μας.
Χαραγμένη για πάντα στην μνήμη μου θα είναι η στιγμή που μάθαμε πως το σπίτι που πριν λίγες μέρες με φιλοξενούσε η αείμνηστη σήμερα γιαγιά μου, Μαρία, τυλίχθηκε στις φλόγες και καταστράφηκε ολοσχερώς όπως και τα οικήματα που είχαμε φτιάξει με πολύ κόπο και δουλειά στο χτήμα μας.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ όσα χρόνια κι αν περάσουν την ημέρα που επιστρέψαμε στο χωριό όταν η φωτιά επιτέλους είχε σβήσει σε μικρή απόσταση από την Καλαμάτα. Τα πάντα γύρω γύρω καμένα, η μυρωδιά του καμένου επικρατεί στην ατμόσφαιρα, το χωριό μας από άκρη σε άκρη μαύρο από την νεκρή καμένη γη.
Η θλίψη όλων είναι ζωγραφισμένη στα μάτια όλων μας, τα δάκρυα είναι ασταμάτητα. Το μεγάλο σοκ όλων μόλις αντικρύσαμε το ολοσχερώς καμένο σπίτι της Γιαγιάς Μαρίας δεν περιγράφεται... Η ίδια δεν μπορούσε να αντιληφθεί το μέγεθος της καταστροφής που είχε υποστεί... Μέχρι το τέλος της ζωής της όταν αναφερόταν στο καμένο σπίτι τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα.
Εγώ ο ίδιος μικρό παιδί τότε με τόσες πολλές αναμνήσεις από αυτό το σπίτι καθώς τον περισσότερο χρόνο μου τον περνούσα εκεί, δεν άντεξα μόλις αντίκρυσα την καταστροφή, τα κλάματα όλων μας είχαν πλημμυρίσει το χωριό.
Από εκείνη την μέρα τίποτε δεν θα ήταν ίδιο με πριν στο χωριό μας, και δεν ήταν η πρώτη φορά που το χωριό μας είχε υποστεί κάτι τέτοιο, αρκετά χρόνια νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο του 1986, το χωριό μας είχε χτυπηθεί αλύπητα από τον εγκέλαδο, όχι μια αλλά δύο φορές μέσα σε τρεις μέρες.
Οι ζωές όλων μας άλλαξαν, ακόμα και σήμερα οι πληγές είναι ακόμα ορατές. Ποτέ ξανά δεν θα είναι τίποτα ίδιο.
Αρκετά χρόνια αργότερα στο χωριό μας δημιουργήθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ομάδα Νέων «Η Δημιοβήτισσα». Λίγο αργότερα ο Πολιτιστικός Σύλλογος ίδρυσε την Εθελοντική Ομάδα Πυροπροστασίας «Η Δημιοβήτισσα» που απαρτίζεται από άρτια εκπαιδευμένους εθελοντές, ιδιωτικά οχήματα με εξοπλισμό πυρόσβεσης καθώς και από το Πυροσβεστικό όχημα (τύπου Ντακότα) που παραχωρεί ο Δήμος Καλαμάτας κατά την αντιπυρική περίοδο. Στόχος τους είναι να προλαμβάνουν εγκαίρως και να προστατεύουν το χωριό μας.
Αμέτρητα τα περιστατικά πυρκαγιών και όχι μόνο, που έχουν συμβάλλει καθοριστικά τα μέλη της Εθελοντικής Ομάδας Πυροπροστασίας, σε συνεργασία με τον Δήμο Καλαμάτας και την Πυροσβεστική Υπηρεσία Καλαμάτας.
Παναγιώτης - Μάριος Καπετανέας, κάτοικος Ελαιοχωρίου 21/08/2026
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου